تلاش سالیان متمادی محققین در اجرای روش های مختلف برای تولید واکسن، بر روی تولید واکسن کرونا پیاده سازی شده است. دو متد اصلی در واکسن‌هایی که تاکنون توانسته اند تاییدیه های جهانی را کسب کنند مشاهده می‌شود.

واکسن‌های مدرنا و فایزر از تکنولوژی mRNA و ذرات نانوپارتیکل برای تحریک سیستم ایمنی استفاده میکنند.

درحالیکه واکسن‌های آسترازنکا، جانسون‌اندجانسون و اسپوتنیک از یک وکتور آدنوویروسی برای انتقال ژنوم کد کننده ویروس بهره می‌جویند.

هر دو متد در نهایت یک وظیفه را دنبال میکنند؛ رمزنگاری از ژنوم کد کننده پروتئین Spike (S) که بدن برای تولید آنتی‌بادی‌های خنثی کننده کمک می‌کند.

در واکسن های نوع اول mRNA کد کننده پروتئین S بوسیله نانوپارتیکل‌های لیپیدی کپسوله میشوند و در نوع دوم ژنوم کد کننده پروتئین‌های اسپایک در داخل یک وکتور آدنوویروسی قرار میگیرند.

دندرتیک سل ها آماده برداشت این واکسن‌ها در محل تزریق و غدد لنفی هستند. سنسورهای شناساگر RNAهمانند TLR7 و MDA5 در واکسن های نوع اول و سنسور TLR9 که شناساگر DNAدورشته‌ای در واکسن های آدنوویروسی نقش شناسایی و راه اندازی پاسخ ها را به درستی ایفا میکنند.

نتیجه این فرآیند عرضه آنتی‌ژن های سطحی ویروس به متخصصین دفاع اختصاصی یعنی لنفوسیتهای T و تمایز آن‌ها به لنفوسیت های اجرایی است.

 

Ref. https://www.nature.com/articles/s41577-021-00526-x

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *