مطالعات و بررسی های بسیاری در سرتاسر دنیا با توجه به الگوی متفاوت زندگی انسان ها در کشور های مختلف، تاثیر استرس مزمن و پاسخ استرسی نامنظم را بر سلامت جسمی افراد نشان داده است. با این حال، کمتر در مورد ارتباط بین اختلالات مرتبط با استرس و سایر بیماری های تخریب کننده عصب مطالعه و بررسی شده است.

براساس مطالعات انجام شده، اختلال استرس پس از سانحه و اختلال تعدیل شده با افزایش خطر ابتلا به پارکینسون همراه است، در حالی که اختلالات مربوط به استرس با خطر ALS مرتبط نمی باشد. . اختلالات مرتبط با استرس نه تنها با علائم آنها بلکه با وجود حداقل یک عامل استرس زا نیز تعریف می شود. یک رویداد استرس زای زندگی و ناراحتی روانی مرتبط با آن ممکن است منجر به تشخیص اختلال سازگاری شود. در حالی که یک واقعه آسیب زا ممکن است منجر به یک واکنش استرس حاد فوری و گذرا یا اختلال استرس مزمن پس از سانحه (PTSD) شود. این اختلالات روانپزشکی شایع با چندین پیامد طولانی مدت سلامت فیزیولوژیکی، عمدتا بیماری های قلبی عروقی در ارتباط با اختلالات مرتبط با استرس و بیماری های نورودژنراتیو هستند.

مطالعات اپیدمیولوژیکی نشان می دهد که قرار گرفتن در معرض استرس، از جمله استرس زندگی روزمره، استرس شغلی ، وقایع زندگی و آسیب روانی، با خطر زوال عقل همراه است. با این حال، کمتر در مورد سایر اختلالات مرتبط با استرس و ارتباط آنها با بیماری های تخریب کننده سلول های عصبی (آلزایمر، ام اس پارکینسون و …) مطالعه و بررسی شده است.

در یکی از مقالات ژورنال معتبر JAMA Neurology در مارچ 2020 ارتباط بین اختلالات مرتبط با استرس و خطر ابتلا به بیماری های نورودژنراتیو. مثل آلزایمز، ام اس، پارکینسون و … نشان داده است. شرکت کنندگان این مطالعه دو قلو های همسان ( خواهر و برادر) در کشور سوئد بودند، که با استفاده از داده های ثبت احوال بهداشتی در سراسر آن کشور، از جمله ثبت ملی بیماری ها در سوئد انجام شده است. افرادی که اولین تشخیص اختلالات مربوط به استرس را در یک دوره زمانی مشخص دریافت کردند، شناسایی شدند. همچنین این افراد سابقه بیماری های نورودژنراتیو داشتند و هیچ گونه اطلاعاتی در مورد پیوندهای خانوادگی نداشتند که میانگین سنی آن ها 47 سال بود. این افراد در یک طرح همسان با جمعیت عمومی مقایسه شدند. آنها همچنین با خواهر و برادرشان در یک گروه خواهر و برادر مقایسه شدند. بررسی ها پس از تشخیص اختلالات مرتبط با استرس، شروع شد و تا اولین تشخیص بیماری تخریب عصبی، پیگیری شد.

نتیجه گیری این مطالعه:

افراد مبتلا به اختلال مرتبط با استرس در معرض خطر بیشتری از بیماری های نورودژنراتیو هستند و افزایش خطر برای بیماری های تخریب عصبی عروقی بیشتر از بیماری های اولیه تخریب عصبی می باشد. به این صورت که ارتباط بین اختلالات مرتبط با استرس و افزایش خطر ابتلا به بیماری های نورودژنراتیو ثابت شده است. همچنین میزان نسبی این ارتباط برای بیماری های تخریب عصبی عروقی، نشان دهنده احتمال آسیب بالقوه به عروق مغزی می باشد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *